TEMAT NA CZERWIEC 2025 MIŁOŚĆ BOŻA PROWADZI DO DOSKONAŁOŚĆI
Nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: «Panem jest Jezus». Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Duch dla [wspólnego] dobra. Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania w jednym Duchu, innemu dar czynienia cudów, innemu proroctwo, innemu rozpoznawanie duchów, innemu dar języków i wreszcie innemu łaska tłumaczenia języków. Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce. 1 Kor 12, 4-11 Tak św. Paweł mówi o łaskach nadzwyczajnych, których udziela Pan dla dobra Kościoła. Jednak ponad te wszystkie dary stawia miłość, dzięki której realizowana jest wola Boża w życiu każdego chrześcijanina.
Św. Tomasz z Akwinu przybliża nam wartość darów Bożych, jakimi są różne łaski i charyzmaty. Najbardziej doskonałe są: łaska uświęcająca i miłość, ponieważ one jednoczą nas najdoskonalej z Panem Bogiem, jako celem naszego życia tu na ziemi i w wieczności. Łaska uświęcająca pozwala człowiekowi uczestniczyć w życiu samego Boga jest nadprzyrodzona i niewidzialna, nie można jej więc poznać doświadczalnie. Natomiast wyjątkowe łaski, które możemy poznać naturalnie i nie są w swojej istocie nadprzyrodzone nazywamy charyzmatami, są one ofiarowane dla służby Kościołowi, czyli te działania mają prowadzić i przygotować do nawrócenia poszczególnych ludzi, ale nie dają życia Bożego tak jak łaska uświęcająca. Ogólnie ze swej istoty nie są one nadprzyrodzone, a tylko ponad naturalne, jak na przykład proroctwo czy cud i są znakami potwierdzjącymi Objawienie Boże lub świętość sług Bożych.
Św. Jan od Krzyża opisuje temat darów nadzwyczajnych i charyzmatów w swoim dziele „Droga na górę Karmel”. Charyzmaty objawiają się bowiem przez dary nadzwyczajne, które mają zwrócić uwagę ludzi na rzeczywistość Boską w codziennym życiu, są to np.: kontemplacja wlana, objawienia prywatne, głosy nadprzyrodzone czy widzenia u osób, które prowadzą głębokie życie duchowe.
Objawienia Boże przybliżają lub wyjaśniają jakąś prawdę w sposób nadprzyrodzony za pomocą słowa, widzenia lub znaku prorockiego. Objawienia dzielimy na publiczne i prywatne. Do publicznych zaliczamy naukę głoszoną przez Pana Jezusa, Apostołów i proroków pod warunkiem, że są podane wszystkim ludziom przez Kościół Święty zachowujący depozyt wiary zawarty w Piśmie Świętym i Tradycji. Prywatne objawienia natomiast są przeznaczone dla użytku pewnych osób. Objawienia prywatne, chociażby ich ranga była wielka, nie należą do depozytu wiary, czyli nie ma obowiązku wierzenia w nie. Mogą one jedynie zwracać uwagę ludzi wierzących na jakiś aspekt wiary, lub formę kultu mającą znaczenie dla wszystkich wierzących, np: kult Serca Pana Jezusa. Odpowiednie urzędy po wnikliwym zbadaniu czy są zgodne z nauką Kościoła Świętego mogą go ustanowić i zalecić do praktykowania w celu zdobywania łask Bożych.
Kościół Święty aprobuje objawienia prywatne, stwierdzając, że nie ma w nich nic sprzecznego z Pismem Świętym i nauczaniem katolickim.
Oznaką, że objawienie pochodzi od Pana Boga jest prostota i pokora osoby, która je otrzymała i przekazuje swojemu kierownikowi duchowemu, gdyż taka sprawa wymaga zbadania pod względem wiary, teologii i roztropności. Bardzo łatwo można sie pomylić w przekazaniu i tłumaczeniu objawienia gdyż może ono być skażone egoizmem osoby, która je przyjmuje lub nie dokładnym zrozumieniem spraw przekazanych, dlatego tak ważna jest rozmowa z roztropnym kierownikiem duchowym, aby uniknąć błędu. Potrzeba podkreślić bardzo wyraźnie, że Ewangelia jest pełnym objawieniem i do depowytu wiary żadne objawienie nie może już nic wnieść nowego.
Objawienia Boże są wyrażone czasem w formie widzeń, a czasem w słowach. Widzenia są zmysłowe, wyobrażeniowe lub umysłowe.
– widzenia zmysłowe lub cielesne, Pana Jezusa, Matki Najświętszej lub innych świetych mogą być impulsem do oderwania od rzeczy ziemskich. Jeśli ogląda je wieksza ilość osób, jest ono zewnętrzne, jeśli natomiast jest indywidualne, potrzebne jest dokładne zbadanie osoby, która je przeżyła, gdyż może tu być działanie złego ducha. Objawień nie trzeba pragnąć, ani się o nie modlić.
– widzenia wyobrażeniowe są wytwarzane przez Pana Boga lub aniołów w wyobraźni, na jawie lub we śnie. Z Ewangelii dowiadujemy się, że św. Józef wielokrotnie otrzymywał pouczenia nadprzyrodzone. Choć trudno jest ustalić Boskie pochodzenie snu, można go poznać przez poczucie głębokiego pokoju, lub odnaleźć w wydarzeniach życia, które go potwierdzają. Widzenia wyobrażeniowe mogą podlegać złudzeniu i wyobraźni, te, które pochodzą od Pana Boga:
- zjawiają się nagle i trwają krótko,
- pozostawiają duszę w wielkim pokoju,
- przynoszą owoce w naszym życiu, (większa pokora i wytrwanie w dobrym).
– widzenia umysłowe to pewne ukazanie danej prawdy umysłowi, nie związanej z aktualnymi wyobrażeniami zmysłowymi, może ono dotyczyć Pana Boga, duchów lub bytów widzialnych. Może być jasne i wyraźne, nagłe, jakiś rodzaj poznania prawd Bożych lub rzeczy stworzonych. Św. Jan od Krzyża pisze: ” przez to samo, że to poznanie przychodzi nagle, bez naszej woli, dusza nie ma po co pragnąć; ….niech pozwoli Bogu działać wtedy i tak, jak Jemu się podoba….. Te łaski nie są dane duszy przywiązanej do jakiegoś dobra, są one skutkiem miłości szczególnej, jaką Bóg daje tej, która dąży ku Niemu w wyrzeczeniu, przez miłość bezinteresowną.”
Prawdziwa miłość, to cnota, która sprawia, że kochamy Pana Boga dla niego samego, bardziej niż wszystko co mamy w swoim życiu, bardziej niż siebie, dlatego, że jest On nieskończenie dobry. Ta miłość sprawia również, że kochamy bliźnich swoich w Bogu i dla Niego, ponieważ Pan ich miłuje.
Miłość Pana Boga powinna objawiać się w naszym życiu w wielkim pragnieniu podobania się Jemu. Prawdziwia miłość Pana objawia się wtedy, gdy wśród największych trudności chcieć, by spełniała się Jego wola. Taka modlitwa prowadzi do doskonałości chrześcijańskiej, wtedy nawet trudności człowiek jest w stanie przyjąć z tą właśnie miłością do Pana. Jakże często Pan posługuje się ludźmi, których znamy i spotykamy na swojej drodze życia, aby dać możliwość zasługi dla tych, którzy pragną żyć dla Niego. Najwyższą oznaką heroicznej miłości Pana Boga jest umiłowanie krzyża, ale do tego potrzeba wielkiej cierpliwości i pokonywania siebie każdego dnia pragnąc żyć zgodnie z wolą Boż
Pan Jezus przez pisma Katarzyny ze Sieny woła dzisiaj do wszystkich, którzy pragną podążać drogą do doskonałości: „Winniście czynić ofiarę dla Mnie z siebie…. powinniście darować Mi kielich waszych licznych trudów zewnętrznych, w jakikolwiek sposób wam je zsyłam, nie wybierając ani miejsca, ani czasu, ani trudów, ani sposobu, który wam odpowiada, lecz przyjmując je, jak wam je daję. Ten kielich powinien być pełen i bedzie pełen, jeśli przyjmiecie wszystkie te próby z miłością, jeśli będziecie znosić wszystkie błędy bliźniego z prawdziwą cierpliwością, złączoną z nienawiścią i odrazą do grzechu. Cierpcie więc mężnie aż do śmierci, to będzie mi znakiem, że Mnie prawdziwie kochacie. Nie oglądajcie się wstecz, odwracając się od pracy dla Mnie z obawy przed ludźmi lub udręczeniem, lecz radujcie się wśród udręczeń. Po goryczy dam wam pociechę w waszych ciężkich próbach, znoście wszystko z cierpliwością, gdyż ona świadczy o tym, że dusza kocha swojego Boga doskonale i bez zastrzeżeń.”